Artysta: Lionel Royer
Rok: 1899
To reprodukcja monumentalnego obrazu historycznego „Wercyngetoryks rzuca broń pod nogi Cezara” (Vercingétorix jette ses armes aux pieds de César), namalowanego przez francuskiego malarza historycznego Lionela Royera w 1899 roku. Jedno z najbardziej rozpoznawalnych przedstawień wojen galijskich ukazuje poddanie się galijskiego wodza Wercyngetoryksa Juliuszowi Cezarowi po bitwie pod Alezją w 52 roku p.n.e. To decydujące starcie zakończyło wielkie powstanie plemion galijskich przeciwko ekspansji Rzymu i przyczyniło się do utrwalenia rzymskiego panowania nad Galią. Oryginał znajduje się w Musée Crozatier w Le Puy-en-Velay we Francji.
Dramatyczna kompozycja przedstawia Wercyngetoryksa, wodza Arwernów i dowódcę zjednoczonych sił galijskich, przybywającego konno przed Juliusza Cezara. Ubrany w bogato zdobioną zbroję i skrzydlaty hełm, pokonany przywódca rzuca swoją broń pod nogi rzymskiego wodza, który siedzi otoczony oficerami i legionistami. Rzymscy żołnierze obserwują kapitulację, a w pobliżu stoją pojmani galijscy wojownicy. Scena symbolizuje zakończenie oblężenia Alezji, podczas którego legiony Cezara wzniosły rozbudowany system fortyfikacji, aby odciąć armię Wercyngetoryksa i jednocześnie bronić się przed nadciągającymi galijskimi posiłkami.
Obraz Royera wyróżnia się teatralną kompozycją, drobiazgowym przedstawieniem uzbrojenia, ekspresyjnymi postaciami i dramatycznym kontrastem między pokonanym galijskim wodzem a zwycięskim rzymskim dowódcą. Wercyngetoryks zajmuje dominującą pozycję w centrum sceny, podkreślając swoją godność i niezłomność pomimo porażki. Cezar, siedzący pod rzymskimi znakami wojskowymi, symbolizuje dyscyplinę i potęgę rozwijającej się Republiki Rzymskiej. Artysta połączył rekonstrukcję historyczną z patriotyczną symboliką XIX-wiecznego francuskiego malarstwa historycznego, przedstawiając Wercyngetoryksa jako bohatera związanego z początkami francuskiej tożsamości narodowej.
Oryginalny obraz został namalowany techniką olejną na płótnie i mierzy około 321 × 482 cm. Ukończony w 1899 roku, odzwierciedla rosnące zainteresowanie historią starożytnej Galii i jej oporem przeciwko rzymskiemu podbojowi w okresie III Republiki Francuskiej. Choć przedstawienie Royera ma wyraźnie teatralny charakter i nie stanowi dokładnej rekonstrukcji kapitulacji, stało się jednym z najbardziej wpływowych wyobrażeń tego wydarzenia. Po pojmaniu Wercyngetoryks został uwięziony w Rzymie i stracony w 46 roku p.n.e. po triumfie Cezara. Dziś obraz pozostaje ikonicznym przedstawieniem wojen galijskich, podboju Galii przez Juliusza Cezara i historii starożytnej Francji.
